Ervaringsgericht weekend

Afgelopen weekend mocht ik me een heel weekend laten onderdompelen in de wereld van ‘birth into being’. Geflankeerd door een warme groep vrouwen mocht ik overnachten in een oud klooster, waarbij de activiteiten plaatsvonden in de ruimte die vroeger de kapel was. Een ervaringsgericht weekend om je helemaal onder te dompelen in geboortetrauma om daarna een gewenst patroon te creëren. Ondanks mijn werk als ervaringsgerichte therapeut stond ik hier nogal sceptisch tegenover. ‘Zeewier’ uitbeelden is nu niet onmiddellijk mijn favoriete manier van communicatie. Mijn cortex werd gelukkig wel gevoed op zondag. Concrete situaties werden via een familieopstelling uitgebeeld en inzichten werden aangeraakt.

Het kriebelt om 101 dingen tegelijk te doen, da’s de aard van het beestje. En toch heb ik ook te voelen. Te kijken bij mezelf. Te kijken rondom mij, naar mijn kinderen, mijn gezin. Hoeveel waarde leggen zij in de schaal t.o.v. mijn groei? Hoe hard groei ik door met mijn kinderen bellen te blazen? Hoezeer geniet ik van de verwondering wanneer mijn oudste dochter zegt: ‘Mama! Heb je dat gehoord?’ ‘Ja schat, dat is een cirkelzaag.’ ‘Nee, luister! Klik klak, klik klak… Dat is het paard van Sinterklaas!’

Af en toe heb ik te vertragen. Stil te staan bij mezelf. Dan keer ik terug naar afgelopen weekend. Waar tijd aangeduid werd door het luiden van de kerkklok. Waar maaltijden aan een lange houten tafel werden geserveerd en de soepkommen familiaal werden doorgegeven.

Tijd maken voor mijn gezin is broodnodig. En anderzijds heb ik ook van mijn eigen groei te genieten.

What the hell: coming up in 2018: cursus hypnobirthing!

 

When a wish comes true… De geboorte van Florence

4u36 op een dinsdagmorgen. Eindelijk eens een kinderloos bed, tot de telefoon gaat. Elisa. Een ongelooflijk rustige stem aan de telefoon waarbij je vertelt dat je water is gebroken, maar dat je nog geen weeën hebt. Samen besluiten we dat ik toch reeds aanzet. Hier thuis twijfel ik nog even. Maak ik nog snel de boekentasjes van de kinderen of rijd ik onmiddellijk door? De echtgenoot heeft het telefoongesprek met een half oor meegeluisterd en doet teken dat hij weet wat zijn taken zijn. Ik grabbel nog snel mijn nieuw fototoestel mee en vertrek richting Gullegem.

Ondanks dat het nog maar november is, voelde mijn aankomst aan als het begin van een kerstverhaal. Een donkere straat, waarbij het licht brandde in één enkel huis. Het licht aan de voordeur scheen uitnodigend. Nog voor ik aan de voordeur toekwam, ging de deur al open. Dieter liet me heel joviaal binnen en ik vond jou in het midden van de woonkamer. Leunend op de bal, volledig overgevend aan jouw weeën. Een sereniteit en oerkracht tegelijk. Dieter zat prominent achter jou en ondersteunde jou bij iedere wee. Kort na mijn aankomst, arriveerden ook de huisarts en de vroedvrouw en toen ging het, indien mogelijk, nog sneller. Het bad werd in gereedheid gebracht, terwijl jij gefocused op jezelf en jouw weeën bleef. Je vertoefde in een cocon, die meegedragen werd door alle aanwezigen in de kamers. Stilaan begon het buiten lichter te worden en de gordijnen werden gesloten. Deze bubbel was voor jou en jullie kindje. De zachtaardige vroedvrouw en de gemoedelijke huisarts waren heel aanwezig en tegelijk zo onopvallend. Jij en Dieter hadden niemand nodig, jullie konden dit, volledig op jullie eigen kracht. Nog voordat het bad volledig gevuld was, mocht je plaats nemen in bad om te persen.

Dieter ging opnieuw achter jou zitten, om jou ook hier weer te ondersteunen, maar hij kreeg een andere rol toebedeeld. Marcel kwam achter jou zitten, zodat jouw man jullie kindje kon aannemen. Zittend naast Marcia, stak hij zijn handen in het water om jullie kindje te ontvangen. Het hoofdje werd geboren en op een heel zachte, serene manier, mocht jullie mensje opgevangen worden door haar vader. Vol van liefde en trots, schenkt de papa het kindje aan zijn mama, en na de eerste, intense knuffelingen, wordt de vraag gesteld: ‘Wat is het geslacht?’ 9 maanden verborgen voor mama en papa, ontdekken ze nu dat ze een dochter hebben. Een zusje voor Luca*. Florence laat alles op haar afkomen en geniet van de warmte van haar mama. Het eerste telefoontje wordt gepleegd. Een telefoontje naar Brazilië, om de grootmoeder te feliciteren met haar kleindochter.

Op kousenvoeten worden de eerste zorgen toegediend, terwijl moeder en dochter huid op huid elkaar mogen verkennen. Heel doodgewoon gaat de kersverse papa naar de bakker achter ontbijt en gunnen we mama en kind een moment voor zichzelf.

Het bad wordt geleegd,  de gordijnen gaan weer open. Langzaamaan wordt de bubbel geopend, wordt de verdere familie en vrienden verwittigd. Begint het gewone leven opnieuw. Terwijl ik het laatste opruim en jullie drieën in de zetel bezig hoor, word ik overspoeld door een golf van dankbaarheid.

Hoe bijzonder snel jullie meisje zich wou laten tonen aan jullie,

hoe kalm en vol vertrouwen jullie waren op elkaar, in julliezelf,

hoe liefdevol dit plaatje was.

Voor mij was dit een kerstverhaal.

Heel veel liefs aan jullie drieën,

Mieke

The second star to the right

Overlaatst kwam ik in een nieuwe groep therapeuten terecht. Om ons voor te stellen, stond er een tafel vol met poppetjes klaar. Duplo- en playmobilmannetjes, Bob de Bouwer, superhelden en alles er tussen. Roodkapje werd net voor mijn neus weggekaapt, en Wendy van Peter Pan bleef me integreren.

Wendy is het meisje dat de avond voordat ze moet verhuizen naar haar ‘grote kamer’, met Peter Pan richting Neverland vertrekt.

En zo gaat het ook in therapie. Therapie is op reis gaan. Richting Neverland. Een weg naar het onbekende. Een land vol adembenemende zeemeerminnen en guitige indianen, maar waar krokodillen en kapiteins met haken de stilte verstoren.

Therapie is geen sprookje, maar sprookjes kunnen wel helpen, kunnen helend zijn. Kunnen jou inzichten bezorgen. Want immers, overwint daar ook niet vaak het goede? En om dat te bekomen, heeft de held of de heldin van het verhaal soms offers af te leggen. Heeft die iets af te geven. Los te laten. Maar wanneer de held op avontuur gaat, wanneer die ervoor kiest om zijn pad te lopen, dan kan hij de schatkist vinden. Kan hij datgene vinden wat zo kostbaar is.

En dromen zorgen voor nieuwe mogelijkheden. Voor hoop. Want zonder het geloof in het goede, kan je niet vliegen. En daar kan een beetje elfenstof wonderen bij doen….

Laat niemand jou wijsmaken dat je te groot bent voor verhalen. Laat niemand jouw pad bepalen. Neem een maatje mee op jouw weg en vlieg de avond in. Jouw doel kan slechts om de hoek liggen!

 

Happy first one, Kiki!

We schrijven 8 november 2016. Een drukke werkdag voor de boeg, en ‘s morgens krijg ik telefoon van jou, Frauke. Je bent uitgerekend voor 10 november van je eerste kindje, dus iedere dag kan nu echt wel de laatste zijn. Je klinkt rustig, maar besluit om die dag toch even langs te gaan bij de gynaecoloog en belooft me op de hoogte te houden. Alles lijkt rustig en in mijn hoofd ben ik de afspraken van die dag al aan het verplaatsen. Om 21u30 plof ik vermoeid van een lange dag, eindelijk in de zetel met mijn avondeten. Tot jij belt, dat jouw weeën al ruim een uur spontaan doorkomen. Het eten wordt aan de kant geschoven, de tas wordt nog eens vlug gecontroleerd en ik rij de nacht in richting Gent.

Benieuwd wat deze nacht gaat geven, hoe het met jou gaat en hoe jouw kindje er gaat uitzien. Gedurende de zwangerschap heb ik jou leren kennen als een straffe, creatieve madam die stevig op haar pootjes staat en niet onmiddellijk uit haar lood is geslagen. Hoewel een blender daar soms wel eens roet in het eten kan gooien…

Ik sla mijn koffer dicht, en jouw voordeur gaat al open. Ik merk een opgewonden blik in je ogen, maar toch blijf je opvallend rustig. Je weet mee te gaan in de golven van jouw weeën en danst doorheen de kamer. Humor blijft nooit veraf en wanneer het menens wordt, positioneer je je vol oerkracht in het midden van de kamer. De muziek speelt opnieuw en brengt me terug naar onze laatste ontmoeting, diegene waar je een massage vroeg en waar de stilte enkel doorbroken werd door de klanken van Klara.

Het is bijna middernacht, en we maken ons klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Het is een korte rit, maar de weg naar de materniteit lijkt eindeloos. De cocon van het thuisfront vervaagt hier, maar de stilte van de gang houdt jou in jouw mantra van bevallen. Dat jouw dochter niet lang meer op zich zal laten wachten is duidelijk. Wanneer we toekomen op materniteit, gaat alles in een stroomversnelling. Van een epidurale is al lang geen sprake meer, want jouw dochter maakt zich klaar om geboren te worden. Met een aantal stevige persweeën mag je de laatste fase van de bevalling inzetten en nog voor je het goed en wel beseft is ze daar, jouw krutje, jouw wondermooie Kiki. Het ongeloof staat nog op je gezicht te lezen, maar dat maakt al snel plaats voor een ongelooflijke golf van liefde voor jouw dochter. Samen hebben jullie deze ongelooflijke reis meegemaakt en samen mogen jullie nu de wereld verkennen. De nodige onderzoeken worden verricht, maar zowel moeder als dochter stellen het meer dan goed.

Na een tijdje neem ik afscheid van jullie met de belofte van snel nog eens langs te komen en stap ik opnieuw de koude van de nacht in, deze keer richting huis, met de warme gloed van binnen nog meedragend. Wat blijft het wonderbaarlijk om getuige te mogen zijn van zo’n intiem moment…

 

Lieve Frauke, ik heb jou leren kennen als een madam met ongelooflijk veel vertrouwen en geloof in de toekomst. Een vrouw die met 2 voeten op de grond staat, maar die ook kan geloven in de liefde en de kwetsbaarheid van de mens. Ik heb oprecht genoten van onze ontmoetingen, van de gezellige terrasjes en de intieme gesprekken bij je thuis.

Lieve Kiki, ik heb het voorrecht gehad om jou te mogen geboren zien worden. Om te zien hoe jij aangepakt werd door jouw mama. Ik heb mogen komen haartjes snuiven en jouw frivole muisjes in jouw park mogen bewonderen. Lieve, kleine meid, je hebt zo’n pracht van een mama die samen met jou groeit en zal blijven groeien, die jou alles wil en kan bieden wat jouw kleine hartje verlangt. Beloof jij mij dat je haar evenveel knuffels teruggeeft als zij jou zoentjes geeft?

Lieve schatten, dankjewel voor dit ongelooflijk geschenk, voor alle lachbuien en tranendallen. Dank je voor het optimisme en het relativisme. Dankjewel om jullie mooie zelve te zijn.

Gelukkige verjaardag, lieve Kiki,

Mieke  x