Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Alles is perceptie…

Jaar en dag was ik van mening dat lopen saai, enerverend en ‘not my cup of tea’ was.

Vorig jaar werd ik echter getriggerd door collega’s om mee te trainen voor de 20 km van Brussel. Veel te hoog gegrepen voor een leek zonder enige sportconditie, en dan ook vriendelijk gepast voor het aanbod. Maar toch was er een zaadje geplant. Op mijn eigen tempo, op mijn eigen manier, trok ik mijn sportschoenen aan en zette ik mijn eerste looppassen. In de kou, in het donker… Voor mij een manier om alles los te laten in een toen turbulente periode.

Ik trainde, oefende, zag vooruitgang, maar de ‘runners high’ was ik nog niet tegengekomen.

Corona kwam, en liet iedereen thuis zitten. Velen kregen toen plots de lopersmicrobe te pakken, terwijl ik mij langzaam maar zeker terug trok. Mijn sportschoenen verdwenen in de kast.

September kwam, een nieuwe wind waaide door huis. De kinderen eindelijk weer in het ‘min-of-meer-normale’ regime, de echtgenoot weer in zijn werkroutine, en ik… Ik trok mijn sportschoenen weer aan. Ik ging andere plekjes verkennen en kwam plots deze plek tegen op mijn weg. De ochtendmist nog voelbaar, de zon die doorkwam, en toen wist ik plots waar iedere loper zo euforisch over is: het gevoel van in het ‘nu’ te zijn, het gevoel van te kunnen en mogen leven, er te mogen zijn.

De 20 km van Brussel zal waarschijnlijk nooit iets voor mij worden, maar de ervaring die ik nú mag beleven, is voor mij meer dan voldoende om mijn sportschoenen te blijven aantrekken. Om mijzelf in beweging te krijgen en die nieuwe plekken te gaan ontdekken. Om de schoonheid rondom mij op te snuiven. Want het is pas door te kijken en jezelf in gang te steken, dat er zaken kunnen veranderen.

Geloof in de kracht van verandering, geloof in je eigen power om zaken aan te pakken. En geniet van het uitzicht op jouw pad!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *