Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Mijn bevalling was traumatisch

‘ Mijn bevalling was traumatisch’

‘Daar lag ik dan, met mijn baby in mijn armen, volledig verdoofd. Wat er de afgelopen uren zich allemaal heeft afgespeeld, ik weet het niet meer. Ik zie dat ik mijn baby in mijn armen heb, maar ik heb geen idee wat men allemaal met mij gedaan heeft.’ Iedere bevalling is uniek, net zoals iedere mama en baby dat is. En heel vaak wordt er enkel naar het ‘eindproduct’ gekeken. De baby is gezond, de mama heeft het – al dan niet-  zonder (knip/) kleerscheuren volbracht en het hele plaatje lijkt compleet. Toch is de manier hoe jouw baby geboren wordt en hoe jij je op dat moment gehoord voelt, van levensbelang voor de verdere verwerking en hechting naar jouw kind toe. ‘Mijn water brak, en na 3 persweeën had ik mijn kind al in mijn handen.’ Veel vrouwen zouden tekenen voor zo’n bevalling. Geen urenlange arbeid, maar direct de hevigheid én de beloning van het kind. Maar ook dit kan een enorme impact hebben op jouw beleving als mama. Je had misschien het idee om nog een paar laatste foto’s te trekken, je wou onderwater bevallen, maar de hevigheid brak ineens in alle hevigheid los waardoor je zou ondersteboven bent dat je niet onmiddellijk oog kan hebben voor jouw pasgeborene. ‘Het duurde en bleef duren, totdat ze uiteindelijk kozen voor een spoedkeizersnede. En na 35 uren weeën, sneden ze mij open en haalden ze mijn kind na 30 minuten. Ik voel mij gefaald.’ Een keizersnede voelt voor mama’s heel vaak aan als falen. Een vrouwenlichaam hoort nu toch wel een kind op de wereld te kunnen zetten? En ik heb zó lang de pijn verbeten, totdat ze boven mijn hoofd beslisten dat het kind NU geboren moest worden. En daar ging mijn stem als mama. Als zwangere mama hebben we heel vaak het ideale beeld van onze bevalling voor ogen, en als we dat ideaalbeeld niet benaderen, dan voelen we ons vaak gefaald en hebben we moeite met ons te verbinden met dat nieuwe wondertje. Want iedere keer je naar jouw kind kijkt, word je opnieuw getriggerd in je ‘falend stuk’. Heel veel mama’s ervaren dit, maar heel weinig mama’s durven dit te delen… Het is belangrijk om dit belangrijk stuk, deze ingrijpende gebeurtenis, een plaats te geven, zodanig dat de emoties die nog vastkleven aan de bevalling, plaats kunnen maken voor de liefde die je ten volle aan jouw baby wil schenken. Want uiteindelijk is hij wél geboren en mag jij ten volle in jouw moederstuk gaan staan. Kies voor de liefde van en naar je kind, niet voor pijn en verdriet.
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *