Hallo wereld.

Welkom bij WordPress. Dit is je eerste bericht. Bewerk of verwijder het, start dan met schrijven!

Hello world!

Welcome to Acupuncture Clinic. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Traag…

 

Het is een heel gek gevoel, gepakte reiskoffers in november. Voor één persoon. Mama gaat op reis. Alleen. Of zoiets.

Sinds de geboorte van onze oudste dochter is er veel veranderd. Plots zijn er personen rondom jou waar je óók rekening mee dient te houden, bovenop – of nog meer dan met – jouw eigen behoeftes.

Ik heb toentertijd de keuze gemaakt om het jonge moederschap te combineren met een fulltime job, een intensieve  vierjarige opleiding, het uitbouwen van een eigen praktijk en nog een aantal randactiviteiten. Ballen in de lucht houden, het is aangeboren (of aangeleerde?) natuur.

Maar nu… Kies ik er bewust voor om even op die rem te gaan staan. Om even voluit voor mezelf te kiezen. Op te laden. Zodat ik kan blijven bieden wat ik o zo graag geef. Er gaan ongetwijfeld traantjes vloeien. In België én in Bali. Maar ik weet dat mijn kinderen in veilige handen zijn, dat zij ten volle zullen gekoesterd worden.

En ik? Ik kijk er naar uit om even niet bereikbaar te hoeven zijn. Mijn hotelkamer uit te stappen, zonder telefoon en de dag te nemen zoals die zich aandient. Om te giecheltrutten aan het strand en alle verantwoordelijkheden even los te laten. Om tot rust te komen en helemaal verwonderd te zijn van de stilte, van het onbekende. Om nieuwe vriendschappen aan te gaan en mij te laten voeden door inspirerende vrouwen. Om op te laden dankzij een – voor mij nog onbekende – dansvorm en ‘s avonds te ontladen met een yoga-sessie.

En immers,wat zijn 12 dagen in een mensenleven?

Heel veel warmte,

 

Mieke

De praktijk is gesloten van 14 november t.e.m. 2 december. Telefonisch ben ik niet bereikbaar. Mails worden slechts sporadisch behandeld. Dank je voor jouw begrip!

 

Surfen

De zomervakantie is nu wel écht voorbij. De kinderen zijn gisteren opnieuw gepakt en gezakt voor een heel schooljaar vertrokken. Als ouder vaak een moment om even stil te staan. Stil te staan hoe snel de tijd wel durft te gaan. En dan kwam ik deze tekst tegen:

Het begint me op te vallen dat zelfs de beste surfers lang niet altijd de golf die ze willen pakken, kunnen pakken, en dat ze vaak vallen. Misschien niet meteen, maar uiteindelijk wel en best wel vaak. Surfen is ook: bereid zijn kopje onder te gaan; ik merk dat ik daar op een of andere manier troost uit haal. Het gezwoeg hoort erbij, it’s part of the deal.

Surfen wordt vaak gebruikt als ‘metafoor voor het leven’. Het is een goede vergelijking, want zowel in het leven als op het water is alles voortdurend in beweging. Surfen is een spannend evenwicht tussen overgave en beheersing. Je kunt niet dobberen en alles over je heen laten komen, je als een balletje overal heen laten duwen. Tegelijkertijd heb je de omstandigheden niet in de hand, geen enkele golf is ooit hetzelfde, elke dag is immers anders. Soms kabbelt het maar wat voort, soms zijn de golven te hoog en te sterk. Je kan niet aan de zijkant blijven staan, je hebt er in te duiken. In het leven, in de golven. Net zoals al die kleine en minder kleine wezentjes dat gisteren hebben moeten doen.

En beseffen dat ze vaak zullen vallen, dat ze af en toe kopje onder zullen gaan, doet pijn aan je moederhart. En toch heb je los te laten en te vertrouwen dat ze iedere keer weer op het strand kunnen bijtanken. En met dat vertrouwen opnieuw die golven in te duiken.

Surf maar ten volle, en durf te vallen. <3

 

De ene bevalling is de andere niet…

Deze zin spookte sinds afgelopen vrijdag in mijn hoofd. Sinds 2016 ben ik doula en heb ik het geluk gehad om al bij heel wat bevallingen aanwezig te mogen zijn. Afgelopen dinsdag was het exact een jaar geleden dat ik aanwezig mocht zijn bij de geboorte van Kasper. Exact 4 jaar eerder werd toen mijn oudste dochter geboren…

Veel mama’s peinzen even terug bij de verjaardag van hun pupil naar hun bevallingsverhaal, maar afgelopen dagen liep ik eerder te mijmeren over die geboorte van Kasper, eerder dan over mijn eigen bevalling.

Iedere mama is anders, ieder koppel heeft een andere dynamiek en heeft andere verwachtingen van hun doula. Vijf jaar geleden wist ik niet wat bevallen inhield, of wat ik wou – en dat in tegenstelling tot jou, Myrte. Jij wist heel goed wat je wou. En vooral wat je niet wou. Een eerste bevalling indachtig maakte jou alert voor onvoorziene omstandigheden en één van jouw grootste vragen was dan ook om rust en veiligheid te bieden. Iets wat ik wel zag zitten, en dus met jullie in zee wou gaan.

Wat herinner ik me nog, een jaar na datum, zo uit de losse pols? Een telefoontje om half 6 ’s ochtends, waarbij Tom de telefoon diende over te nemen omdat jij in het midden van een wee zat. De voordeur die uitnodigend op een kier stond en de maxi cosi klaar in de gang.

Tom, die samen met jullie oudste zoontje een boterham zit te eten, terwijl wij 2 helemaal vertederd te zitten kijken in het hoekje van de woonkamer. Hoe nonkel Bob geheel op zijn gemak de opvang komt verzekeren zodat wij naar het ziekenhuis kunnen vertrekken.

Jouw fierheid, wanneer we toekomen in het ziekenhuis en 2 ambulanciers jou een rolstoel willen aanbieden, die jij heel kordaat afwijst. Het ‘roeien’, uren en uren in het bad. Iedere wee letterlijk wegroeien – waar al die volleybalspieren niet goed voor zijn – om daarna te genieten van het warme water. Tom, die zo nabij bleef. Zo dichtbij jou bleef, totdat hij ook begon te knikkebollen naast jouw bed. Het werd al laat, en de afgelopen nacht hadden jullie ook niks meer geslapen. Hij nam het aanbod aan om even zijn ogen dicht te doen in de relaxzetel en ik kwam naast jou zitten. Wat er toen gefluisterd werd, weet ik niet meer, maar het was intiem, het was intens. Het was dromen over de nakende komst van dat kleintje, je sprak met heel veel liefde over jouw slapende man en nog zoveel meer…

Kort daarna werd de deur met een klap opengedaan en kondigde de verhuis zich aan van arbeids- naar bevallingskamer. In een waas is dat stuk aan mij voorbij gegaan, maar op het moment dat jij jouw zoon aannam, hing de kamer vol emotie. Verwondering, ongeloof, immense liefde en onvoorstelbare trots zweefde doorheen de ruimte. En hij dronk bij jou. Jouw zoon lag bij jou en dronk onmiddellijk. Een groter geschenk hadden we niet durven dromen.

Lieve Myrte,

Lieve Tom,

Iedere bevalling blijft me bij, heeft een ander accent voor mij. Deze weg samen met jullie, is voor beide partijen een ongelooflijke mooie reis geworden. Eentje vol spanning, vol vragen en twijfels, maar ook eentje vol liefde en trots. Vol groei en plezier naar het moederschap toe. Vol uitdagingen en cadeautjes.

Lieve Myrte, dankjewel voor het vertrouwen en de ongelooflijk mooie bloemen. Dankjewel voor iedere guitige foto die ik krijg van jullie varkentje. Dat baby’tje dat stilaan uitgroeit tot een stoere jongen vol bewondering naar zijn grote broer.

Dankjewel moedige madam, voor alles.

Heel veel liefs,

Mieke

Keuzestress

Waar word jij blij van?

Een goede vriendin en collega – op zovele vlakken – durft mij af en toe eens die vraag te stellen wanneer het aantal projecten in mijn portefeuille weer stelselmatig groeit. ‘Mieke, waar word jij écht blij van?’ ‘Van alles, want alles wat ik doe maakt mij wel blij of zorgt wel voor voldoening.’ ‘Maar mocht je kunnen kiezen, de momenten pakken die het dichtst bij jou liggen en die jou diep gelukkig maken, dewelke zijn dat dan?’

Dat zijn de momenten waarop ik uit mijn bed dien te tuimelen omdat ik getuige mag zijn van de geboorte van een kindje, het punt van magie dat kan ontstaan tijdens een therapiesessie. Het behalen van een teamdoel. Maar ook popcorn staan maken voor mijn dochter die morgen 3 wordt. Die deze nacht opnieuw de genegenheid kwam zoeken bij ons en prominent met de billen omhoog háár plek innam. Het is dat meisje dat mij toentertijd aan het denken heeft gezet, die mij één bepaald pad heeft gewezen. Maar het is ook die meid die durft stop te zeggen – en evengoed kan blijven volharden in de boosheid. En vanuit die boosheid komt heel veel kracht. Plaatst ze zichzelf uit de onmacht, want geeft ze zichzelf de tools om verandering te brengen. Verandering te brengen binnen het systeem.

En da’s ook hetgeen ik iedere dag opnieuw te gaan bevragen heb. ‘Wat past er vandaag nog bij mij, bij ons gezin? Waar word ik blij van, en daardoor mijn gezin ook? Wat geeft ons allemaal kracht?’ Ik ben niet het type dat gelukkig wordt van trage wandeling in het bos. Nee. Geef mij een zwembad, een tijdsdoel en het aantal banen dat ik dien te zwemmen binnen die tijdslimiet. Dan word ik vrolijk. En dan leg ik stiekem mezelf nog een strakker tijdsdoel op om toch nog nét iets meer competitiedrang met mezelf te ervaren. Hé, je kent jezelf of niet?! 😉 Maar wanneer ik stilsta. Durf stil te staan en alles te overschouwen, dan komt de balpen die durft te schrappen. Die ruimte durft te creëren om even in de zetel te kruipen en lekker niks te doen. Die vertrouwt op de weg die bewandeld zal worden, hoe onzichtbaar die ook mag zijn.

Ga ik komende periode wat schrappen in mijn agenda? Het blijft een moeilijke, maar wie weet… En diegene die binnenkort een ‘nee’ te horen krijgen of een ‘nu niet’, weten nu dat dit niet betekent dat ik er niet voor hen wil zijn, maar wel gewoon voor mezelf wil zorgen.

Ik ben vooral heel dankbaar voor zulke vriendschappen, die af en toe durven te schoppen, die stopbordjes plaatsen op mijn weg. Aan mij dan nog de keuze of ik er voluit tegenaan bots of tijdig rem…

 

 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Afgelopen week had ik een cliënte die het volgende bracht: ‘Ik kan voor iedereen zorgen, behalve voor mezelf. Ik geef aan alles en iedereen, maar kan het voor mezelf niet toelaten.’ Menig collega en vriendin is nu aan het gniffelen bij het lezen van deze woorden en hoe deze ook perfect op mij van toepassing kunnen zijn…

Maar wat heb je te doen als jou die spiegel wordt voorgehouden? Durf je te kijken, zonder oordeel en jouw gewicht in de schaal te leggen? Jouw verdiensten aanschouwen en jouw verbeterpunten een waarlijk oordeel toebedelen?

Spiegels zijn nooit mijn beste vriendjes geweest, maar ik ben wel dankbaar voor de mensen die op gelijkaardige problematieken botsen en waardoor het letterlijk een ‘samen werken’ wordt, elk op zijn pad, elk met zijn issues. Ik heb nog altijd geen wijsheid in pacht, en die goudschat aan het einde van de regenboog heb ik ook nog niet gevonden. Ik heb wel een trekkersrugzak, wat touw om die bergen te beklimmen en een houweel om af en toe een muurtje af te breken.

De schoonheid en de waarheid  van een spiegel blijft ook voor mij een harde noot om te kraken,  maar gaandeweg op mijn pad, kom ik af en toe een meertje tegen, waarbij ik durf stil te staan, een kleine blik durf in te werpen en een glimp opvang van wat ik uitstraal, van wie ik ben. En keer op keer heb ik, heb jij de keuze, om te blijven stilstaan, te aanschouwen, of je om te draaien en verder te gaan. En wat je ook beslist, of je nu durft te kijken of niet, je weg gaat altijd verder en brengt je dichter bij jezelf…

On route!

“Als je snel wilt gaan, moet je alleen gaan.

Als je ver wilt komen ga je samen.”

 

 

Welkom Jade

Maanden,
Tastbaar, kostbaar
En nu ben je daar
Nu kan je de wereld zien
Die is niet altijd even mooi misschien
Zie, hoor en geniet
Lachen, voelen, ook verdriet
Liefde, warmte en soms pijn
Maar wat er ook gebeuren mag
Jouw mama zal er altijd voor je zijn!

Geboren in het midden van de nacht, op mama’s onvoorstelbare kracht.

Welkom Jade!

Je doula,

Mieke

Kerstwensen en sterrenkindjes

Tijdens deze ‘warmste week’ word je overstelpt door allerlei goede doelen. Als doula en doordat een collega vrijwilliger is bij ‘Boven de wolken’, was mijn goed doel snel gekozen. Ik kocht 2 kerstbalsterretjes, eentje voor elke dochter; nog niet wetende dat ik heel kort daarna geconfronteerd zou worden met ‘mijn’ eerste sterrenkindje.

Een zwangerschap die plots eindigde op 25 weken en hoe verlanglijstjes en verwachtingen voor 2018 plots omgeslagen worden. Hoe kleine F* de wereld zag en deze onmiddellijk weer verliet.

Hoe ‘aanvaarding’ plots een werkthema wordt voor 2018. Schuld, schaamte, teleurstelling en verdriet dient allemaal een plaatsje te krijgen. Onbegrip, woede en onmenselijke pijn giert door ieders lijf die van dichtbij of van veraf dit helpt mee te dragen. Hoe kerstwensen en ‘een goede gezondheid’ plots heel banaal klinken wanneer je te kampen hebt met het verlies van een kind.

Lieve F*, je was meer dan welkom op deze wereld, maar iets dreef je onmiddellijk naar een plaatsje hoog boven de wolken. Ik heb je zien groeien in jouw mama’s buik, ik heb gezien hoe je 5 maanden lang gedragen en gekoesterd bent geweest door jouw fantastische mama.

Ik wens je toe dat je van daarbovenuit jouw mama en papa helpt dit verlies te dragen en dat jouw sterretje voor hen ooit een krachtbron mag zijn. Jij hangt alleszins hoog in onze kerstboom, omringd door vele lichtjes, en wanneer deze boom zijn naalden begint te verliezen, krijg jij een plaatsje om uit te rusten, en ieder jaar opnieuw mag jij weer schitteren in onze boom. Ik wens je een warm nestje toe- even warm als het was in mama’s buik, een speeltuin vol ontdekkingen en een vijver vol liefde. Weet dat jij hier een onuitwisbare voetafdruk hebt achtergelaten, lieve F*, en graag tot ziens.

 

Liefs,

Mieke