The second star to the right

Overlaatst kwam ik in een nieuwe groep therapeuten terecht. Om ons voor te stellen, stond er een tafel vol met poppetjes klaar. Duplo- en playmobilmannetjes, Bob de Bouwer, superhelden en alles er tussen. Roodkapje werd net voor mijn neus weggekaapt, en Wendy van Peter Pan bleef me integreren.

Wendy is het meisje dat de avond voordat ze moet verhuizen naar haar ‘grote kamer’, met Peter Pan richting Neverland vertrekt.

En zo gaat het ook in therapie. Therapie is op reis gaan. Richting Neverland. Een weg naar het onbekende. Een land vol adembenemende zeemeerminnen en guitige indianen, maar waar krokodillen en kapiteins met haken de stilte verstoren.

Therapie is geen sprookje, maar sprookjes kunnen wel helpen, kunnen helend zijn. Kunnen jou inzichten bezorgen. Want immers, overwint daar ook niet vaak het goede? En om dat te bekomen, heeft de held of de heldin van het verhaal soms offers af te leggen. Heeft die iets af te geven. Los te laten. Maar wanneer de held op avontuur gaat, wanneer die ervoor kiest om zijn pad te lopen, dan kan hij de schatkist vinden. Kan hij datgene vinden wat zo kostbaar is.

En dromen zorgen voor nieuwe mogelijkheden. Voor hoop. Want zonder het geloof in het goede, kan je niet vliegen. En daar kan een beetje elfenstof wonderen bij doen….

Laat niemand jou wijsmaken dat je te groot bent voor verhalen. Laat niemand jouw pad bepalen. Neem een maatje mee op jouw weg en vlieg de avond in. Jouw doel kan slechts om de hoek liggen!