De ene bevalling is de andere niet…

Deze zin spookte sinds afgelopen vrijdag in mijn hoofd. Sinds 2016 ben ik doula en heb ik het geluk gehad om al bij heel wat bevallingen aanwezig te mogen zijn. Afgelopen dinsdag was het exact een jaar geleden dat ik aanwezig mocht zijn bij de geboorte van Kasper. Exact 4 jaar eerder werd toen mijn oudste dochter geboren…

Veel mama’s peinzen even terug bij de verjaardag van hun pupil naar hun bevallingsverhaal, maar afgelopen dagen liep ik eerder te mijmeren over die geboorte van Kasper, eerder dan over mijn eigen bevalling.

Iedere mama is anders, ieder koppel heeft een andere dynamiek en heeft andere verwachtingen van hun doula. Vijf jaar geleden wist ik niet wat bevallen inhield, of wat ik wou – en dat in tegenstelling tot jou, Myrte. Jij wist heel goed wat je wou. En vooral wat je niet wou. Een eerste bevalling indachtig maakte jou alert voor onvoorziene omstandigheden en één van jouw grootste vragen was dan ook om rust en veiligheid te bieden. Iets wat ik wel zag zitten, en dus met jullie in zee wou gaan.

Wat herinner ik me nog, een jaar na datum, zo uit de losse pols? Een telefoontje om half 6 ’s ochtends, waarbij Tom de telefoon diende over te nemen omdat jij in het midden van een wee zat. De voordeur die uitnodigend op een kier stond en de maxi cosi klaar in de gang.

Tom, die samen met jullie oudste zoontje een boterham zit te eten, terwijl wij 2 helemaal vertederd te zitten kijken in het hoekje van de woonkamer. Hoe nonkel Bob geheel op zijn gemak de opvang komt verzekeren zodat wij naar het ziekenhuis kunnen vertrekken.

Jouw fierheid, wanneer we toekomen in het ziekenhuis en 2 ambulanciers jou een rolstoel willen aanbieden, die jij heel kordaat afwijst. Het ‘roeien’, uren en uren in het bad. Iedere wee letterlijk wegroeien – waar al die volleybalspieren niet goed voor zijn – om daarna te genieten van het warme water. Tom, die zo nabij bleef. Zo dichtbij jou bleef, totdat hij ook begon te knikkebollen naast jouw bed. Het werd al laat, en de afgelopen nacht hadden jullie ook niks meer geslapen. Hij nam het aanbod aan om even zijn ogen dicht te doen in de relaxzetel en ik kwam naast jou zitten. Wat er toen gefluisterd werd, weet ik niet meer, maar het was intiem, het was intens. Het was dromen over de nakende komst van dat kleintje, je sprak met heel veel liefde over jouw slapende man en nog zoveel meer…

Kort daarna werd de deur met een klap opengedaan en kondigde de verhuis zich aan van arbeids- naar bevallingskamer. In een waas is dat stuk aan mij voorbij gegaan, maar op het moment dat jij jouw zoon aannam, hing de kamer vol emotie. Verwondering, ongeloof, immense liefde en onvoorstelbare trots zweefde doorheen de ruimte. En hij dronk bij jou. Jouw zoon lag bij jou en dronk onmiddellijk. Een groter geschenk hadden we niet durven dromen.

Lieve Myrte,

Lieve Tom,

Iedere bevalling blijft me bij, heeft een ander accent voor mij. Deze weg samen met jullie, is voor beide partijen een ongelooflijke mooie reis geworden. Eentje vol spanning, vol vragen en twijfels, maar ook eentje vol liefde en trots. Vol groei en plezier naar het moederschap toe. Vol uitdagingen en cadeautjes.

Lieve Myrte, dankjewel voor het vertrouwen en de ongelooflijk mooie bloemen. Dankjewel voor iedere guitige foto die ik krijg van jullie varkentje. Dat baby’tje dat stilaan uitgroeit tot een stoere jongen vol bewondering naar zijn grote broer.

Dankjewel moedige madam, voor alles.

Heel veel liefs,

Mieke

Kerstwensen en sterrenkindjes

Tijdens deze ‘warmste week’ word je overstelpt door allerlei goede doelen. Als doula en doordat een collega vrijwilliger is bij ‘Boven de wolken’, was mijn goed doel snel gekozen. Ik kocht 2 kerstbalsterretjes, eentje voor elke dochter; nog niet wetende dat ik heel kort daarna geconfronteerd zou worden met ‘mijn’ eerste sterrenkindje.

Een zwangerschap die plots eindigde op 25 weken en hoe verlanglijstjes en verwachtingen voor 2018 plots omgeslagen worden. Hoe kleine F* de wereld zag en deze onmiddellijk weer verliet.

Hoe ‘aanvaarding’ plots een werkthema wordt voor 2018. Schuld, schaamte, teleurstelling en verdriet dient allemaal een plaatsje te krijgen. Onbegrip, woede en onmenselijke pijn giert door ieders lijf die van dichtbij of van veraf dit helpt mee te dragen. Hoe kerstwensen en ‘een goede gezondheid’ plots heel banaal klinken wanneer je te kampen hebt met het verlies van een kind.

Lieve F*, je was meer dan welkom op deze wereld, maar iets dreef je onmiddellijk naar een plaatsje hoog boven de wolken. Ik heb je zien groeien in jouw mama’s buik, ik heb gezien hoe je 5 maanden lang gedragen en gekoesterd bent geweest door jouw fantastische mama.

Ik wens je toe dat je van daarbovenuit jouw mama en papa helpt dit verlies te dragen en dat jouw sterretje voor hen ooit een krachtbron mag zijn. Jij hangt alleszins hoog in onze kerstboom, omringd door vele lichtjes, en wanneer deze boom zijn naalden begint te verliezen, krijg jij een plaatsje om uit te rusten, en ieder jaar opnieuw mag jij weer schitteren in onze boom. Ik wens je een warm nestje toe- even warm als het was in mama’s buik, een speeltuin vol ontdekkingen en een vijver vol liefde. Weet dat jij hier een onuitwisbare voetafdruk hebt achtergelaten, lieve F*, en graag tot ziens.

 

Liefs,

Mieke

When a wish comes true… De geboorte van Florence

4u36 op een dinsdagmorgen. Eindelijk eens een kinderloos bed, tot de telefoon gaat. Elisa. Een ongelooflijk rustige stem aan de telefoon waarbij je vertelt dat je water is gebroken, maar dat je nog geen weeën hebt. Samen besluiten we dat ik toch reeds aanzet. Hier thuis twijfel ik nog even. Maak ik nog snel de boekentasjes van de kinderen of rijd ik onmiddellijk door? De echtgenoot heeft het telefoongesprek met een half oor meegeluisterd en doet teken dat hij weet wat zijn taken zijn. Ik grabbel nog snel mijn nieuw fototoestel mee en vertrek richting Gullegem.

Ondanks dat het nog maar november is, voelde mijn aankomst aan als het begin van een kerstverhaal. Een donkere straat, waarbij het licht brandde in één enkel huis. Het licht aan de voordeur scheen uitnodigend. Nog voor ik aan de voordeur toekwam, ging de deur al open. Dieter liet me heel joviaal binnen en ik vond jou in het midden van de woonkamer. Leunend op de bal, volledig overgevend aan jouw weeën. Een sereniteit en oerkracht tegelijk. Dieter zat prominent achter jou en ondersteunde jou bij iedere wee. Kort na mijn aankomst, arriveerden ook de huisarts en de vroedvrouw en toen ging het, indien mogelijk, nog sneller. Het bad werd in gereedheid gebracht, terwijl jij gefocused op jezelf en jouw weeën bleef. Je vertoefde in een cocon, die meegedragen werd door alle aanwezigen in de kamers. Stilaan begon het buiten lichter te worden en de gordijnen werden gesloten. Deze bubbel was voor jou en jullie kindje. De zachtaardige vroedvrouw en de gemoedelijke huisarts waren heel aanwezig en tegelijk zo onopvallend. Jij en Dieter hadden niemand nodig, jullie konden dit, volledig op jullie eigen kracht. Nog voordat het bad volledig gevuld was, mocht je plaats nemen in bad om te persen.

Dieter ging opnieuw achter jou zitten, om jou ook hier weer te ondersteunen, maar hij kreeg een andere rol toebedeeld. Marcel kwam achter jou zitten, zodat jouw man jullie kindje kon aannemen. Zittend naast Marcia, stak hij zijn handen in het water om jullie kindje te ontvangen. Het hoofdje werd geboren en op een heel zachte, serene manier, mocht jullie mensje opgevangen worden door haar vader. Vol van liefde en trots, schenkt de papa het kindje aan zijn mama, en na de eerste, intense knuffelingen, wordt de vraag gesteld: ‘Wat is het geslacht?’ 9 maanden verborgen voor mama en papa, ontdekken ze nu dat ze een dochter hebben. Een zusje voor Luca*. Florence laat alles op haar afkomen en geniet van de warmte van haar mama. Het eerste telefoontje wordt gepleegd. Een telefoontje naar Brazilië, om de grootmoeder te feliciteren met haar kleindochter.

Op kousenvoeten worden de eerste zorgen toegediend, terwijl moeder en dochter huid op huid elkaar mogen verkennen. Heel doodgewoon gaat de kersverse papa naar de bakker achter ontbijt en gunnen we mama en kind een moment voor zichzelf.

Het bad wordt geleegd,  de gordijnen gaan weer open. Langzaamaan wordt de bubbel geopend, wordt de verdere familie en vrienden verwittigd. Begint het gewone leven opnieuw. Terwijl ik het laatste opruim en jullie drieën in de zetel bezig hoor, word ik overspoeld door een golf van dankbaarheid.

Hoe bijzonder snel jullie meisje zich wou laten tonen aan jullie,

hoe kalm en vol vertrouwen jullie waren op elkaar, in julliezelf,

hoe liefdevol dit plaatje was.

Voor mij was dit een kerstverhaal.

Heel veel liefs aan jullie drieën,

Mieke

Happy first one, Kiki!

We schrijven 8 november 2016. Een drukke werkdag voor de boeg, en ‘s morgens krijg ik telefoon van jou, Frauke. Je bent uitgerekend voor 10 november van je eerste kindje, dus iedere dag kan nu echt wel de laatste zijn. Je klinkt rustig, maar besluit om die dag toch even langs te gaan bij de gynaecoloog en belooft me op de hoogte te houden. Alles lijkt rustig en in mijn hoofd ben ik de afspraken van die dag al aan het verplaatsen. Om 21u30 plof ik vermoeid van een lange dag, eindelijk in de zetel met mijn avondeten. Tot jij belt, dat jouw weeën al ruim een uur spontaan doorkomen. Het eten wordt aan de kant geschoven, de tas wordt nog eens vlug gecontroleerd en ik rij de nacht in richting Gent.

Benieuwd wat deze nacht gaat geven, hoe het met jou gaat en hoe jouw kindje er gaat uitzien. Gedurende de zwangerschap heb ik jou leren kennen als een straffe, creatieve madam die stevig op haar pootjes staat en niet onmiddellijk uit haar lood is geslagen. Hoewel een blender daar soms wel eens roet in het eten kan gooien…

Ik sla mijn koffer dicht, en jouw voordeur gaat al open. Ik merk een opgewonden blik in je ogen, maar toch blijf je opvallend rustig. Je weet mee te gaan in de golven van jouw weeën en danst doorheen de kamer. Humor blijft nooit veraf en wanneer het menens wordt, positioneer je je vol oerkracht in het midden van de kamer. De muziek speelt opnieuw en brengt me terug naar onze laatste ontmoeting, diegene waar je een massage vroeg en waar de stilte enkel doorbroken werd door de klanken van Klara.

Het is bijna middernacht, en we maken ons klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Het is een korte rit, maar de weg naar de materniteit lijkt eindeloos. De cocon van het thuisfront vervaagt hier, maar de stilte van de gang houdt jou in jouw mantra van bevallen. Dat jouw dochter niet lang meer op zich zal laten wachten is duidelijk. Wanneer we toekomen op materniteit, gaat alles in een stroomversnelling. Van een epidurale is al lang geen sprake meer, want jouw dochter maakt zich klaar om geboren te worden. Met een aantal stevige persweeën mag je de laatste fase van de bevalling inzetten en nog voor je het goed en wel beseft is ze daar, jouw krutje, jouw wondermooie Kiki. Het ongeloof staat nog op je gezicht te lezen, maar dat maakt al snel plaats voor een ongelooflijke golf van liefde voor jouw dochter. Samen hebben jullie deze ongelooflijke reis meegemaakt en samen mogen jullie nu de wereld verkennen. De nodige onderzoeken worden verricht, maar zowel moeder als dochter stellen het meer dan goed.

Na een tijdje neem ik afscheid van jullie met de belofte van snel nog eens langs te komen en stap ik opnieuw de koude van de nacht in, deze keer richting huis, met de warme gloed van binnen nog meedragend. Wat blijft het wonderbaarlijk om getuige te mogen zijn van zo’n intiem moment…

 

Lieve Frauke, ik heb jou leren kennen als een madam met ongelooflijk veel vertrouwen en geloof in de toekomst. Een vrouw die met 2 voeten op de grond staat, maar die ook kan geloven in de liefde en de kwetsbaarheid van de mens. Ik heb oprecht genoten van onze ontmoetingen, van de gezellige terrasjes en de intieme gesprekken bij je thuis.

Lieve Kiki, ik heb het voorrecht gehad om jou te mogen geboren zien worden. Om te zien hoe jij aangepakt werd door jouw mama. Ik heb mogen komen haartjes snuiven en jouw frivole muisjes in jouw park mogen bewonderen. Lieve, kleine meid, je hebt zo’n pracht van een mama die samen met jou groeit en zal blijven groeien, die jou alles wil en kan bieden wat jouw kleine hartje verlangt. Beloof jij mij dat je haar evenveel knuffels teruggeeft als zij jou zoentjes geeft?

Lieve schatten, dankjewel voor dit ongelooflijk geschenk, voor alle lachbuien en tranendallen. Dank je voor het optimisme en het relativisme. Dankjewel om jullie mooie zelve te zijn.

Gelukkige verjaardag, lieve Kiki,

Mieke  x

The road to motherhood

https://www.canvas.be/video/the-road-to-motherhood

The road to motherhood… Een korte, maar beklijvende reportage.

Geen franjes, geen spectaculaire beelden.

Gewoon een stem.

Van een mama.

Die haar verhaal vertelt.

En het kwam binnen…

Ook ik heb doelbewust gekozen voor een inleiding bij mijn eerste dochter. Uit onwetendheid, onzekerheid en een laag zelfbeeld. Omwille van vast te zitten in een stramien en angstig de dagen ouderschapsverlof te zien voorbijgaan zonder kind. Het kind dat welkom was. Maar dat achteraf gezien nog niet klaar was. En de mama ook niet. Het heeft meer dan een jaar zoeken en wroeten gekost om elkaar te vinden, elkaar te begrijpen.

De weg naar het moederschap blijft eentje met valkuilen en verdoken hoeken. Het stopt niet na een bevalling, na een eerste levensjaar. Het blijft puzzelen. Een evenwicht zoeken tussen jouw waarden en de verlangens van jouw kind of de maatschappij. Maar het gevoel van alleen te staan, samen met je kind, is een gevoel dat niet mag overheersen. Da’s een gevoel dat verscheurt, vernietigt, jou de kop indrukt. En waarmee niemand geholpen is…

‘It takes a village to raise a child.’

Ventileer.

Communiceer.

Laat je omarmen door alle warme armen rondom je heen.

Je bent nooit alleen als moeder.

 

Ik wil graag afsluiten met Sofies’ woorden : ‘Een bevalling is het meest rauwe, kwetsbare moment in een vrouw haar leven. Ik wens niemand de bevalling toe die ik heb meegemaakt, maar ik wens wel iedereen een bevalling toe. Dat is het schoonste wat je kunt meemaken, en dat moet ook bewaakt worden, dat dat het mooiste kan zijn wat iemand kan meemaken.’

Op jouw manier, op jouw tempo. Geheel volgens jouw gevoel. <3

De waarde van een doula

„Best veel geld, om handjes te houden “ …of waarom een doula haar geld waard is.

Ergens tijdens de zwangerschap komt voor iedere vrouw het moment dat zij erover nadenkt wat zij belangrijk vindt voor de geboorte van haar kindje.

Wat zijn haar wensen? Waar wil zij haar baby baren? Welke mogelijkheden wil zij bij de hand hebben?

Wie zal haar begeleiden?

Het antwoord op de laatste vraag is meestal “de partner”, soms ook haar eigen moeder, zus of beste vriendin.

De laatste tijd hoor je steeds vaker vrouwen die door een doula begeleid worden. Een doula is een vrouw die ervaringen met geboortes heeft, die de zwangere en partner tijdens de zwangerschap en tijdens de geboorte vanaf de eerste weeën begeleid. Zij is de emotionale steun, ondersteund de zwangere bij het opstellen van haar geboortewensen, geeft een massage, ondersteund ook de partner als hij met vragen zit. Zij heeft hierbij geen medische verantwoordelijkheid en kan zich hierdoor helemaal op het welzijn van de zwangeren concentreren.

De meeste zwangeren hebben tijdens hun zwangerschap een aantal afspraken met hun doula. Zo leren zij zich beter kennen en vertrouwen. De doula richt zich helemaal op de zwangere, helpt haar angsten weg te nemen, versterkt haar vertrouwen en samen ontdekken zij welke behoeftes de zwangere heeft. Tijdens de geboorte blijft de doula bij de barende en haar partner. Zij wordt niet afgewisseld door een volgende ploeg, zij blijft de hele tijd aanwezig. Zij ondersteunt de vrouw bij het opvangen van de weeën, ontlast de partner en zorgt voor een beschermde en knusse sfeer thuis en in het ziekenhuis. Zij legt protocollen uit en de voor- en nadelen van pijnbestrijding, masseert en zonodig houdt zij ook alleen de hand vast. Met hart en ziel is zij tijdens de geboorte aanwezig.

Er zijn inmiddels studies die bewijzen dat de aanwezigheid van een doula zich positief op de geboorte uitwerken. Minder lange weeën, minder pijnbestrijding, minder kans op een kunstverlossing, minder keizersnedes, minder kans op postnatale depressie en borstvoedingsproblemen en meer gelukkige moeders.

Iedere doula heeft haar eigen prijs, dat staat haar vrij. „Ja, maar waarom zal ik voor het handje houden geld betalen, dat kan mijn partner even goed! “ Ja, sommige partners kunnen dat zeker. Maar wat als er geen partner is, of je partner bang is dat hij de rol niet zo kan vervullen als nodig is? Of als de vrouw zich gewoon een extra begeleiding wenst om de partner te ontlasten tijdens de geboorte? In het ziekenhuis is de emotionele ondersteuning door tekort aan personeel en werkdruk vaak niet mogelijk. Daarbij is de psychische toestand van de barende erg belangrijk en heeft invloed op de geboorte. En nu komt de doula, en belooft deze mooie en menselijke dingen en wil er “veel” geld voor.

Echt waar? Ja echt waar.

En hoe gaat een doula dit groot bedrag verantwoorden? In haar prijs heeft de doula niet alleen de urenlange afspraken, massages, rijkosten, materiaalkosten en een heel slecht uurloon inbegrepen en een paar snacks. Zij geeft tijd! Zo veel tijd. De eerste afspraken, de berichten via whats app, de telefoongesprekken, de gedachten over de zwangere, die iedere doula zich maakt, de emotionele verbinding, het vertrouwen en het sprookjesachtige on-call-zijn.

Op wacht staan, on-call-zijn: Meestal 2 weken voor het uitgerekende datum tot aan de geboorte en dat kan ook met 42 weken zijn, heeft een doula alles aan de kant gezet voor haar cliënte. Geen verjaardagsfeest aan de andere kant van het land, geen glaasje wijn, geen bioscoop of theater of concert, geen dierentuin met de kinderen… De doula-tas is gepakt, de kleding ligt iedere avond klaar, de tank van de auto is vol, de babysitter staat klaar. Alleen wachten op het ene telefoontje. Het mobieltje is altijd daarbij, ligt op het nachtkastje, op de eettafel, gewoon altijd binnen handbereik.

De doula geeft ongelofelijk veel voor de barende, zij investeert erg veel van zichzelf. Niet alleen haar tijd, maar ook haar hart, haar gedacht. Zij is er helemaal bij. Voor de geboorte is zij er voor de zwangere vanaf de eerste wee en dat doet zij graag, Zij neemt de zwangere en haar wensen serieus, zij neemt ze waar, zij neemt ze aan.

De doula laat alles toe wat langs komt en zoekt iedere keer na de beste weg voor de vrouw, tot uiteindelijk de eerste adem van de baby als een wonder de geboorte beëindigt. Voor een doula is de barende niet de 3de of 4de of 5de vrouw op deze dag die een baby krijgt. Voor de doula is zij op dit ogenblik de ene. De ene waar alles om draait. En als de eerste dagen na de geboorte voorbij zijn, komt de doula nog een keer terug. Zij kan de kraamvrouw helpen met een sluitingsritueel, extra voedzaam eten meebrengen. Samen delen ze de ervaringen van de geboorte, misschien heeft ze foto’s gemaakt of een geboorteverslag geschreven. Misschien zijn er nog meer vervolggesprekken, misschien niet. En als het laatste afscheid van elkaar gekomen is, dan zullen de gedachten van de doula steeds weer tot haar zwangere gaan. Zij zal ze zich herinneren en regelmatig afvragen hoe het met haar gaat. Zij zal ze niet vergeten, want een onzichtbaar band zal blijven. En voor al dit vraagt de doula een relatief kleine bijdrage, die nooit uit kan drukken wat de meerwaarde van de doula is.

copyight ‘kleine wunderdoula’s’

Naweeën van een babybeurs

Enkele gesprekken blijven nog nazinderen: zo sprak ik een mama die 38 weken zwanger is, en ik stelde haar de vraag: ‘Hoe zou jij willen bevallen?’ Ze antwoordde: ‘Eigenlijk onder water, maar het ziekenhuis heeft die voorzieningen niet, dus zal het een gewone bevalling worden. ‘

Wat maakt, dat een vrouw kiest voor een ziekenhuis waar ze de faciliteiten niet heeft die zij wenst voor haar bevalling? Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is niet altijd het beste ziekenhuis voor jouw wensen… Wat primeert? De band met een gynaecoloog die, als je geluk hebt, net van wacht is tijdens jouw bevalling, of een omgeving waar jij je comfortabel bij voelt?

Ook de grappige gesprekken met de papa’s blijven hangen in mijn lijf. Hoe betrokken de meeste papa’s ook willen zijn tijdens de bevalling, maar die voor een nog groter avontuur staan dan hun bevallende vrouw. De tijden van de sigaarrokende papa die in een andere kamer zit te wachten is lang verleden tijd. De papa’s van nu willen actie, betrokkenheid en richtlijnen. Want ook zij springen in het onbekende. Een bevallende vrouw kan aan haar lichaam voelen wat het nodig heeft, maar de papa heeft het :

  1. af te lezen van zijn vrouw haar gezicht of
  2. te horen van zijn vrouw,

wat niet altijd evident is.

Een ronde doorheen de zaal zorgde voor verrijkende gesprekken met allerlei soorten geboortewerkers. Aangename gesprekken met een huisarts, vroedvrouwen, mutualiteiten,… Elk zijn filosofie, zijn gedrevenheid, maar elk met dezelfde insteek: een koppel in de best mogelijke manier ondersteunen en begeleiden in deze fase van nieuw leven.

Een heel vermoeiend weekend, maar o zo dankbaar o.w.v. de collegialiteit, de openheid van het publiek en het enthousiasme van het geboorteveld.  Zaadjes zijn geplant en we kijken met volle verwondering toe naar de lente!

Je kan ons ook vinden op de babybeurs in Hasselt op 3 en 4 februari!