Traag…

 

Het is een heel gek gevoel, gepakte reiskoffers in november. Voor één persoon. Mama gaat op reis. Alleen. Of zoiets.

Sinds de geboorte van onze oudste dochter is er veel veranderd. Plots zijn er personen rondom jou waar je óók rekening mee dient te houden, bovenop – of nog meer dan met – jouw eigen behoeftes.

Ik heb toentertijd de keuze gemaakt om het jonge moederschap te combineren met een fulltime job, een intensieve  vierjarige opleiding, het uitbouwen van een eigen praktijk en nog een aantal randactiviteiten. Ballen in de lucht houden, het is aangeboren (of aangeleerde?) natuur.

Maar nu… Kies ik er bewust voor om even op die rem te gaan staan. Om even voluit voor mezelf te kiezen. Op te laden. Zodat ik kan blijven bieden wat ik o zo graag geef. Er gaan ongetwijfeld traantjes vloeien. In België én in Bali. Maar ik weet dat mijn kinderen in veilige handen zijn, dat zij ten volle zullen gekoesterd worden.

En ik? Ik kijk er naar uit om even niet bereikbaar te hoeven zijn. Mijn hotelkamer uit te stappen, zonder telefoon en de dag te nemen zoals die zich aandient. Om te giecheltrutten aan het strand en alle verantwoordelijkheden even los te laten. Om tot rust te komen en helemaal verwonderd te zijn van de stilte, van het onbekende. Om nieuwe vriendschappen aan te gaan en mij te laten voeden door inspirerende vrouwen. Om op te laden dankzij een – voor mij nog onbekende – dansvorm en ‘s avonds te ontladen met een yoga-sessie.

En immers,wat zijn 12 dagen in een mensenleven?

Heel veel warmte,

 

Mieke

De praktijk is gesloten van 14 november t.e.m. 2 december. Telefonisch ben ik niet bereikbaar. Mails worden slechts sporadisch behandeld. Dank je voor jouw begrip!

 

Surfen

De zomervakantie is nu wel écht voorbij. De kinderen zijn gisteren opnieuw gepakt en gezakt voor een heel schooljaar vertrokken. Als ouder vaak een moment om even stil te staan. Stil te staan hoe snel de tijd wel durft te gaan. En dan kwam ik deze tekst tegen:

Het begint me op te vallen dat zelfs de beste surfers lang niet altijd de golf die ze willen pakken, kunnen pakken, en dat ze vaak vallen. Misschien niet meteen, maar uiteindelijk wel en best wel vaak. Surfen is ook: bereid zijn kopje onder te gaan; ik merk dat ik daar op een of andere manier troost uit haal. Het gezwoeg hoort erbij, it’s part of the deal.

Surfen wordt vaak gebruikt als ‘metafoor voor het leven’. Het is een goede vergelijking, want zowel in het leven als op het water is alles voortdurend in beweging. Surfen is een spannend evenwicht tussen overgave en beheersing. Je kunt niet dobberen en alles over je heen laten komen, je als een balletje overal heen laten duwen. Tegelijkertijd heb je de omstandigheden niet in de hand, geen enkele golf is ooit hetzelfde, elke dag is immers anders. Soms kabbelt het maar wat voort, soms zijn de golven te hoog en te sterk. Je kan niet aan de zijkant blijven staan, je hebt er in te duiken. In het leven, in de golven. Net zoals al die kleine en minder kleine wezentjes dat gisteren hebben moeten doen.

En beseffen dat ze vaak zullen vallen, dat ze af en toe kopje onder zullen gaan, doet pijn aan je moederhart. En toch heb je los te laten en te vertrouwen dat ze iedere keer weer op het strand kunnen bijtanken. En met dat vertrouwen opnieuw die golven in te duiken.

Surf maar ten volle, en durf te vallen. <3

 

Keuzestress

Waar word jij blij van?

Een goede vriendin en collega – op zovele vlakken – durft mij af en toe eens die vraag te stellen wanneer het aantal projecten in mijn portefeuille weer stelselmatig groeit. ‘Mieke, waar word jij écht blij van?’ ‘Van alles, want alles wat ik doe maakt mij wel blij of zorgt wel voor voldoening.’ ‘Maar mocht je kunnen kiezen, de momenten pakken die het dichtst bij jou liggen en die jou diep gelukkig maken, dewelke zijn dat dan?’

Dat zijn de momenten waarop ik uit mijn bed dien te tuimelen omdat ik getuige mag zijn van de geboorte van een kindje, het punt van magie dat kan ontstaan tijdens een therapiesessie. Het behalen van een teamdoel. Maar ook popcorn staan maken voor mijn dochter die morgen 3 wordt. Die deze nacht opnieuw de genegenheid kwam zoeken bij ons en prominent met de billen omhoog háár plek innam. Het is dat meisje dat mij toentertijd aan het denken heeft gezet, die mij één bepaald pad heeft gewezen. Maar het is ook die meid die durft stop te zeggen – en evengoed kan blijven volharden in de boosheid. En vanuit die boosheid komt heel veel kracht. Plaatst ze zichzelf uit de onmacht, want geeft ze zichzelf de tools om verandering te brengen. Verandering te brengen binnen het systeem.

En da’s ook hetgeen ik iedere dag opnieuw te gaan bevragen heb. ‘Wat past er vandaag nog bij mij, bij ons gezin? Waar word ik blij van, en daardoor mijn gezin ook? Wat geeft ons allemaal kracht?’ Ik ben niet het type dat gelukkig wordt van trage wandeling in het bos. Nee. Geef mij een zwembad, een tijdsdoel en het aantal banen dat ik dien te zwemmen binnen die tijdslimiet. Dan word ik vrolijk. En dan leg ik stiekem mezelf nog een strakker tijdsdoel op om toch nog nét iets meer competitiedrang met mezelf te ervaren. Hé, je kent jezelf of niet?! 😉 Maar wanneer ik stilsta. Durf stil te staan en alles te overschouwen, dan komt de balpen die durft te schrappen. Die ruimte durft te creëren om even in de zetel te kruipen en lekker niks te doen. Die vertrouwt op de weg die bewandeld zal worden, hoe onzichtbaar die ook mag zijn.

Ga ik komende periode wat schrappen in mijn agenda? Het blijft een moeilijke, maar wie weet… En diegene die binnenkort een ‘nee’ te horen krijgen of een ‘nu niet’, weten nu dat dit niet betekent dat ik er niet voor hen wil zijn, maar wel gewoon voor mezelf wil zorgen.

Ik ben vooral heel dankbaar voor zulke vriendschappen, die af en toe durven te schoppen, die stopbordjes plaatsen op mijn weg. Aan mij dan nog de keuze of ik er voluit tegenaan bots of tijdig rem…

 

 

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Afgelopen week had ik een cliënte die het volgende bracht: ‘Ik kan voor iedereen zorgen, behalve voor mezelf. Ik geef aan alles en iedereen, maar kan het voor mezelf niet toelaten.’ Menig collega en vriendin is nu aan het gniffelen bij het lezen van deze woorden en hoe deze ook perfect op mij van toepassing kunnen zijn…

Maar wat heb je te doen als jou die spiegel wordt voorgehouden? Durf je te kijken, zonder oordeel en jouw gewicht in de schaal te leggen? Jouw verdiensten aanschouwen en jouw verbeterpunten een waarlijk oordeel toebedelen?

Spiegels zijn nooit mijn beste vriendjes geweest, maar ik ben wel dankbaar voor de mensen die op gelijkaardige problematieken botsen en waardoor het letterlijk een ‘samen werken’ wordt, elk op zijn pad, elk met zijn issues. Ik heb nog altijd geen wijsheid in pacht, en die goudschat aan het einde van de regenboog heb ik ook nog niet gevonden. Ik heb wel een trekkersrugzak, wat touw om die bergen te beklimmen en een houweel om af en toe een muurtje af te breken.

De schoonheid en de waarheid  van een spiegel blijft ook voor mij een harde noot om te kraken,  maar gaandeweg op mijn pad, kom ik af en toe een meertje tegen, waarbij ik durf stil te staan, een kleine blik durf in te werpen en een glimp opvang van wat ik uitstraal, van wie ik ben. En keer op keer heb ik, heb jij de keuze, om te blijven stilstaan, te aanschouwen, of je om te draaien en verder te gaan. En wat je ook beslist, of je nu durft te kijken of niet, je weg gaat altijd verder en brengt je dichter bij jezelf…

On route!

“Als je snel wilt gaan, moet je alleen gaan.

Als je ver wilt komen ga je samen.”

 

 

Ervaringsgericht weekend

Afgelopen weekend mocht ik me een heel weekend laten onderdompelen in de wereld van ‘birth into being’. Geflankeerd door een warme groep vrouwen mocht ik overnachten in een oud klooster, waarbij de activiteiten plaatsvonden in de ruimte die vroeger de kapel was. Een ervaringsgericht weekend om je helemaal onder te dompelen in geboortetrauma om daarna een gewenst patroon te creëren. Ondanks mijn werk als ervaringsgerichte therapeut stond ik hier nogal sceptisch tegenover. ‘Zeewier’ uitbeelden is nu niet onmiddellijk mijn favoriete manier van communicatie. Mijn cortex werd gelukkig wel gevoed op zondag. Concrete situaties werden via een familieopstelling uitgebeeld en inzichten werden aangeraakt.

Het kriebelt om 101 dingen tegelijk te doen, da’s de aard van het beestje. En toch heb ik ook te voelen. Te kijken bij mezelf. Te kijken rondom mij, naar mijn kinderen, mijn gezin. Hoeveel waarde leggen zij in de schaal t.o.v. mijn groei? Hoe hard groei ik door met mijn kinderen bellen te blazen? Hoezeer geniet ik van de verwondering wanneer mijn oudste dochter zegt: ‘Mama! Heb je dat gehoord?’ ‘Ja schat, dat is een cirkelzaag.’ ‘Nee, luister! Klik klak, klik klak… Dat is het paard van Sinterklaas!’

Af en toe heb ik te vertragen. Stil te staan bij mezelf. Dan keer ik terug naar afgelopen weekend. Waar tijd aangeduid werd door het luiden van de kerkklok. Waar maaltijden aan een lange houten tafel werden geserveerd en de soepkommen familiaal werden doorgegeven.

Tijd maken voor mijn gezin is broodnodig. En anderzijds heb ik ook van mijn eigen groei te genieten.

What the hell: coming up in 2018: cursus hypnobirthing!

 

The road to motherhood

https://www.canvas.be/video/the-road-to-motherhood

The road to motherhood… Een korte, maar beklijvende reportage.

Geen franjes, geen spectaculaire beelden.

Gewoon een stem.

Van een mama.

Die haar verhaal vertelt.

En het kwam binnen…

Ook ik heb doelbewust gekozen voor een inleiding bij mijn eerste dochter. Uit onwetendheid, onzekerheid en een laag zelfbeeld. Omwille van vast te zitten in een stramien en angstig de dagen ouderschapsverlof te zien voorbijgaan zonder kind. Het kind dat welkom was. Maar dat achteraf gezien nog niet klaar was. En de mama ook niet. Het heeft meer dan een jaar zoeken en wroeten gekost om elkaar te vinden, elkaar te begrijpen.

De weg naar het moederschap blijft eentje met valkuilen en verdoken hoeken. Het stopt niet na een bevalling, na een eerste levensjaar. Het blijft puzzelen. Een evenwicht zoeken tussen jouw waarden en de verlangens van jouw kind of de maatschappij. Maar het gevoel van alleen te staan, samen met je kind, is een gevoel dat niet mag overheersen. Da’s een gevoel dat verscheurt, vernietigt, jou de kop indrukt. En waarmee niemand geholpen is…

‘It takes a village to raise a child.’

Ventileer.

Communiceer.

Laat je omarmen door alle warme armen rondom je heen.

Je bent nooit alleen als moeder.

 

Ik wil graag afsluiten met Sofies’ woorden : ‘Een bevalling is het meest rauwe, kwetsbare moment in een vrouw haar leven. Ik wens niemand de bevalling toe die ik heb meegemaakt, maar ik wens wel iedereen een bevalling toe. Dat is het schoonste wat je kunt meemaken, en dat moet ook bewaakt worden, dat dat het mooiste kan zijn wat iemand kan meemaken.’

Op jouw manier, op jouw tempo. Geheel volgens jouw gevoel. <3

8 tips ‘hoe omgaan met depressieve partner’

Hieronder vind je 8 tips om een persoon met een depressie beter te kunnen benaderen.

Zoals de cartoon het o zo mooi uitbeeldt, hebben we mee te gaan in de donkerte. Een veilige plek creëren waar alles kan en mag, waar depressieve of moeilijke gedachten ontstaan/ bestaan en deze er gewoon laten zijn, zonder oordeel of anticiperend met een antwoord. Een echte vriend, een liefdevolle partner, een begripvolle therapeut,… gaat mee de diepte in, helpt mee de zwaarte te dragen tot wanneer de persoon opnieuw klaar is vanonder de dekens te komen en zichzelf weer helemaal te ontplooien.

Heb geduld, geef liefde en zorg voor jezelf.

1. Luister vooral en oordeel niet

Laat iemand met een depressie praten en vraag naar zijn of haar gedachten. Het geeft echt niet als je depressief-zijn niet goed of helemaal niet begrijpt. Juist daarom is het belangrijk dat je vraagt naar hoe hij zich voelt (en het niet voor hem invult).

Een depressief iemand schaamt zich vaak voor zijn gedachten. Veroordeel die gedachten niet maar zeg dat die gedachten over zichzelf, anderen en de wereld er door de depressie komen. Mensen met een depressie denken vaak dat zij hun gedachten zijn, waardoor ze negatief over zichzelf denken en zo in een negatieve spiraal terecht komen.

2. Neem het serieus

Mensen met een depressie hebben meestal weinig zelfvertrouwen en vatten adviezen vaak op als een verwijt. Een depressief persoon is niet dom en weet ook wel dat hij bijvoorbeeld zou moeten naar buiten komen, maar hij of zij kan het simpelweg niet. Verwacht niet dat je goede raad of adviezen worden opgevolgd, beter om ze niet te geven en te vragen hoe je kan helpen.

3. Blijf uitnodigen

Iemand met een depressie heeft de neiging om zich meer en meer af te zonderen. Blijf hem of haar stimuleren of uitnodigen voor feestjes en andere activiteiten, ook al weet je dat hij of zij er geen zin in heeft.  Verplicht niet. Verwacht geen grote respons of interacties. Laat het contact niet doodbloeden. Een sms’je met “hoe gaat het?” één keer in de week doet ook al goed.

Als buitenstaander kan je het gevoel krijgen dat je alleen maar aan het ‘geven’ bent. Accepteer dit en weet dat, als de depressie voorbij is, dit zal veranderen.

4.Informeer je

Mensen met een depressie zijn zichzelf niet. Vaak kan je zichtbaar geen veranderingen opmerken, maar mensen met een depressie kunnen vaak niet buiten de zwarte bril kijken. Dus vraag dit ook niet.

Het is lastig uit te leggen hoe depressie precies voelt. Daarom is het als naaste handig dat je informatie opzoekt. Op de site van geestelijke gezondheid Vlaanderen vind je heel wat info rond symptomen en behandeling.

5. Vraag waarmee je kan helpen 

Je hoeft niet met een oplossing te komen of zelfs maar iets te zeggen. Echt niet. Er zijn, luisteren, is voldoende. In plaats van te zeggen “Maar een hond is ook leuk” of “Dan koop je toch nieuwe vissen?” volstaat: “at erg dat je vissen dood zijn. Ik zou wilen voor jou dat het niet zo was…”

Iemand met een depressie heeft vaak moeite met de dagelijkse dingen, administratie, boodschappen doen, huishouden, etc. Hulp kan al in die kleine dingen zitten. Het lukt hem of haar niet meer of het interesseert hem of haar gewoon vaak niet. Verwijt hem of haar dat niet, maar biedt je hulp aan, met gepaste terughoudendheid.

6. Vraag naar zelfmoordgedachten

Gedachten aan zelfmoord komen vaak voor bij mensen met een depressie. Vraag er gerust naar en veroordeel deze gedachten niet. Reken maar dat hij of zij zich zelf over die gedachten schuldig voelt. Laat blijken dat de persoon erg waardevol voor je is en leg uit dat deze gedachten bij de depressie horen en dat dit allemaal voorbij kan gaan. Het kan voor iemand al ontzettend helpen om er even over te praten. Meer tips om dit gesprek aan te gaan kan je vinden op zelfmoord1813.be.

7. Zoek professionele hulp

Een dipje gaat wel weer over. Maar als het over een depressie gaat, dan is het bijna onhaalbaar om er in je eentje uit te geraken. Stimuleer dat hij of zij professionele hulp zoekt, dat hij er over praat met de huisarts of met een andere hulpverlener. Er zijn therapieën en medicijnen die hem of haar kunnen ondersteunen.

8. Zorg voor jezelf

Het kan voor jezelf zeer vermoeiend en ingrijpend zijn om met iemand met een depressie om te gaan. Neem dus ook voldoende tijd voor jezelf en zoek, indien nodig, ook professionele hulp, zodat jij niet de taak van hulpverlener op je neemt. Zorg ervoor dat u ook bij enkele mensen uit uw omgeving uw hart kan luchten.

Hoe moeilijk je het ook vind en hoe graag je diegene wil helpen, blijf je eigen dingen doen. Jij mag gewoon wél genieten, of je nu een ouder / zus / broer / partner / vriend / vriendin bent. Dus pak dat terrasje maar, ga maar naar die film, hou een avond met vrienden of vriendinnen, ga dat weekend weg. Het mag. Je bent het aan jezelf verplicht om ondertussen goed voor jezelf te blijven zorgen. Juist dan kun je er ook goed voor iemand anders zijn.

 

Het ongeduld van de therapeut

Ik sta stil, maar de tijd loopt te snel

‘Ik wil vooruit met mijn leven. Niet meer blijven stilstaan. Gewoon doorgaan!’

Ik hoor het vaak in mijn praktijk, meestal wanneer een cliënt net met therapie is gestart.

En da’s net het moeilijke aan therapie. Er bestaan wel een aantal tools die ervoor kunnen zorgen dat je snel weer op de rails van jouw sneltrein zit, met als gevaar om bij het volgende station weer ineen te zakken.

Therapie is even stilstaan. Te evalueren wat op dit moment nog bij jou past, wat je liever niet meer in jouw rugzak bewaart en welke zaken je kan veranderen. Immers, niet alles kan je overboord gooien, maar de manier waarop je ernaar kijkt, kan wel een groot verschil betekenen.

Ook voor mezelf is tijd een vervelend iets. Ook ik ben ongeduldig van aard en wil het liefst zo concreet mogelijk en zo snel mogelijk het probleem bij de wortels aanpakken.

Maar ook dat vraagt tijd en zorg. Een boom volledig uit de grond trekken om daarna ergens anders te planten, is niet altijd de beste oplossing.

Misschien moeten er eerst wat takken gesnoeid worden, of is het niet jouw boom die verplant dient te worden, maar staat er een zieke boom in jouw buurt.

Of misschien heb jij gewoon water en voeding nodig…

Tijd heelt niet alle wonden, maar tijd brengt jou wel steeds dichter bij hetgeen wat jij écht wil en wat jij nodig hebt.

Dus, wil jij net als het konijn van Alice achter jouw klok aanlopen of wil je even stilstaan?